Włoska marka zadebiutowała na rzymskim konkursie elegancji. Zaprezentowała trzy historyczne samochody oraz dwa współczesne modele – GT2 Stradale i MCPURA.
Modena, 20 kwietnia 2026 r. – Pierwsza edycja Anantara Concorso Roma – międzynarodowego wydarzenia poświęconego włoskiej gościnności i kulturze motoryzacyjnej – zakończyła się wczoraj. W dniach 16–19 kwietnia w Casina Valadier, w sercu Villa Borghese, zaprezentowano 70 najrzadszych i najbardziej prestiżowych włoskich samochodów z całego świata. Maserati, jako oficjalny partner wydarzenia, pokazało kilka swoich samochodów: Tipo 26B (1927) ze zbiorów MAUTO (Narodowe Muzeum Motoryzacji w Turynie), A6GCS-53 Berlinetta Pininfarina (1954) z Kolekcji Umberto Paniniego oraz prototyp 3500 GT Convertible Vignale (1959) z kolekcji prywatnej, zgłoszony do konkursu i niedawno certyfikowany przez zespół Maserati Classiche. Klasykom towarzyszyły supersamochody GT2 Stradale oraz MCPURA – współczesne oblicze osiągów i elegancji Maserati. W konkursie wzięły udział także inne samochody Maserati z kolekcji prywatnych: V4 Sport Zagato (1931), który zdobył główną nagrodę Best of Show, a także 3500 GT Vignale Spider (1959–1963), prototyp 3500 GT Vignale Spider (1959) oraz Ghibli SS (1970).
Tipo 26B prezentowano w atrium hotelu Anantara Palazzo Naiadi Rome, a pozostałe samochody Maserati – w Casina Valadier, willi przy Piazza Bucarest, gdzie przygotowano stoisko marki. Goście mogli z bliska obejrzeć samochody z Modeny i poznać Maserati Classiche – zespół, który w ramach projektu BOTTEGAFUORISERIE chroni historyczne dziedzictwo marki i dba o jego konserwację
Obecność Maserati w Rzymie wpisała się w szerszy program obchodów stulecia Trójzębu. Symbol ten zadebiutował 25 kwietnia 1926 roku na masce Tipo 26, który wystartował w 17. edycji Targa Florio. To początek stu lat sportowych zwycięstw i rekordów technicznych. Regulamin wymagał, by samochód był oznaczony logo producenta. Pierwotnie czarno-biały Trójząb dopiero z czasem przyjął czerwono-niebieskie barwy Bolonii i stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli światowej motoryzacji. Logo zaprojektował Mario, jeden z braci Maserati i doświadczony artysta. Inspiracją była Fontanna Neptuna w Bolonii – na placu o tej samej nazwie, w mieście, gdzie w 1914 roku Mario wraz z braćmi Ettore i Ernesto założył „Società Anonima Officine Alfieri Maserati". Alfieri, w towarzystwie swojego wiernego mechanika Guerina Bertocchiego, prowadził w sycylijskim wyścigu czerwoną Tipo 26 z numerem 5. Załoga zajęła pierwsze miejsce w klasie do 1500 cm³ i ósme w klasyfikacji generalnej – sukces szybko przełożył się na zamówienia z całej Europy.
Jedną z gwiazd konkursu był prototyp 3500 GT Convertible Vignale (podwozie *101*505*), który wygrał swoją klasę i dodatkowo otrzymał nagrodę za najlepszy projekt wnętrza. Zaprojektowany przez Giovanniego Michelottiego i zaprezentowany na Salonie Samochodowym w Turynie w 1959 roku, powstał w zaledwie sześciu egzemplarzach. Samochód był pierwszym projektem Vignale dla Maserati i zapoczątkował linię kabrioletów grand tourer marki. Wyróżniało go srebrne nadwozie, wnętrze w kolorze kości słoniowej i czerwieni, niebieskie dywaniki oraz złote detale. Napędzał go rzędowy sześciocylindrowy silnik o pojemności 3485 cm³ z gaźnikami Webera, który generował 235 KM i pozwalał osiągnąć prędkość maksymalną ponad 230 km/h. Samochód przeszedł renowację w latach 2023–2026 przy wsparciu Maserati Classiche i otrzymał 100. Certyfikat Autentyczności w ramach programu uruchomionego w modeneńskich warsztatach w 2021 roku. Program powstał po to, by pomagać klientom i kolekcjonerom w konserwacji i renowacji historycznych modeli marki. Certyfikat wydaje komisja ekspertów na podstawie szczegółowej analizy specyfikacji technicznej samochodu oraz dokumentacji przechowywanej w archiwach Maserati.
Drugim z klasyków prezentowanych na Anantara Concorso Roma był Maserati Tipo 26B – mocniejsza ewolucja Tipo 26. W latach 1927–1930 powstało jedynie osiem egzemplarzy przeznaczonych do wyścigów drogowych. Poprzednik, ze względu na limit 1,5 litra obowiązujący w Grand Prix, musiał pozostać kompaktowy. Tipo 26B otrzymał rzędowy ośmiocylindrowy silnik o pojemności 1980 cm³, który generował 155 KM przy 5300 obr./min. Żeliwny blok cylindrów rozwiązał problem odkształceń konstrukcyjnych, które pojawiały się w poprzedniej wersji, a sprawdzone rozwiązania zachowano: dwumiejscowe aluminiowe nadwozie sportowe oraz podwozie z dwóch podłużnic połączonych stalowymi poprzeczkami. Rozrząd oparto na dwóch górnych wałkach napędzanych kaskadą kół zębatych; silnik był doładowany sprężarką Rootsa i wyposażony w smarowanie suchą miską olejową. Jedną z kluczowych innowacji było wykorzystanie elektronu – ultralekkiego stopu magnezu – do skrzyni korbowej, miski olejowej i innych elementów. Stop powstał we współpracy z odlewniami Isotta Fraschini i pozwolił znacząco obniżyć masę pojazdu. Samochód hamował opatentowanym „systemem Perrot", który zapewniał hamowanie niezależne od ruchów kierownicy. Od 1929 roku skrócono podwozie i rozstaw osi, a prędkość maksymalną ustalono w przedziale 180–210 km/h przy masie własnej 720–780 kg i 80-litrowym zbiorniku paliwa umieszczonym za siedzeniami. Ostatnie egzemplarze opuściły fabrykę w 1930 roku. Bracia Maserati zajęli się wówczas innymi projektami, a Tipo 26B zamknął rozdział rodziny samochodów wyścigowych marki.
Równie ciekawa jest historia A6GCS-53 Berlinetta Pininfarina (1954) – bezpośredniej ewolucji modelu A6G.CS (z pojedynczym reflektorem), którego znakomite wyniki w wyścigach zrobiły duże wrażenie na zespole technicznym Maserati. Najważniejszy skok jakościowy dotyczył silnika: rzędowy sześciocylindrowy otrzymał nową głowicę z podwójnym wałkiem rozrządu. Pozwoliło to podnieść moc do 170 KM, a prędkość maksymalną do 235 km/h – w swoich czasach był to jeden z najbardziej konkurencyjnych dwulitrowych samochodów sportowych. Na tej mechanicznej bazie powstało jedno z ciekawszych coupé lat 50. Pomysł wyszedł od Guglielma „Mimma" Dei – przedstawiciela Maserati w Rzymie i szefa Scuderii Centro Sud. Zlecił on Pininfarinie zaprojektowanie zamkniętej berlinetty dla swoich klientów, którzy oczekiwali lepszej ochrony przed warunkami atmosferycznymi podczas wyścigów. Karoseria, zaprezentowana na Salonie Samochodowym w Turynie w 1954 roku na stoisku Pininfariny, od razu zwróciła uwagę publiczności i prasy branżowej. Linia Berlinetty wyznaczała wyraźną granicę między samochodami wyścigowymi a drogowymi GT i wyprzedziła rozwiązania estetyczne i techniczne późniejszego modelu A6G-54. Powstały zaledwie cztery egzemplarze, co sprawia, że dziś to jeden z najrzadszych samochodów w powojennej produkcji Maserati
Obecność Maserati na Anantara Concorso Roma 2026 dopełniły dwa supersamochody, które reprezentują współczesną twarz marki. MCPURA wyróżnia się czterema cechami: monokokiem z włókna węglowego, silnikiem V6 Nettuno o mocy 630 KM z opatentowaną technologią komory wstępnej, drzwiami typu Butterfly oraz – w wersji Cielo – chowanym dachem ze szkła inteligentnego. Waży poniżej 1500 kg, a stosunek mocy do masy wynosi 2,33 kg/KM. Egzemplarz prezentowany w Rzymie wyróżniał się lakierem Ai Aqua Rainbow z kolekcji Fuoriserie. Towarzyszył mu GT2 Stradale – drogowa wersja wyścigowego Maserati GT2, obecnie najmocniejsze Maserati z silnikiem spalinowym dopuszczone do ruchu drogowego. Silnik V6 Nettuno generuje 640 KM, a samochód przyspiesza od 0 do 100 km/h w 2,7 s i osiąga ponad 320 km/h.
Anantara Concorso Roma to nowe wydarzenie motoryzacyjne na arenie międzynarodowej – trzydniowe spotkanie w Rzymie poświęcone najrzadszym włoskim samochodom kolekcjonerskim, włoskiej kuchni i tradycji Made in Italy.
OD SYMBOLU DO IKONY
OD SYMBOLU DO IKONY
